Artikel voor de schoolkrant van het Sint-Janslyceum in Den Bosch 2017-2018.

Is het niet vreemd dat wij nog steeds les krijgen zoals onze ouders en grootouders dat kregen? Terwijl de maatschappij snel individualiseert is het schoolsysteem gebaseerd op gemiddelden.  Wij, leerlingen voelen ons steeds minder vaak aangetrokken tot de huidige lesmethode en lesstof waardoor onze interesse in school afneemt en onze persoonlijke ontwikkeling naar mijn mening stagneert.

De wereld is constant in beweging maar de ontwikkeling van onze leermethode lijkt stil te staan. Het huidige schoolsysteem stamt uit de 19e eeuw waar iedereen werd gezien als hetzelfde en klaar werden gestoomd voor de industrialisering. Toen der tijd was het belangrijk om alles volgens het voorschrift te doen om goed mee te werken in een fabriek. Nu wordt er nog steeds, grotendeels lesgegeven vanuit die filosofie. Er wordt van je verwacht dat je exact doet wat een docent zegt en door het behalen van goede cijfers word je beloond. Je hele schoolcarrière wordt voor je uitgestippeld met af en toe wat eigen invloed in de vakken die je graag wilt en de projecten die je doet. Er is nog niet genoeg ruimte voor leerlingen die hun energie willen investeren in de dingen die ze echt aanspreken. Hierdoor krijgen we het gevoel dat we weinig invloed hebben op hoe wij leren en onze tijd indelen en borrelt er een tegenwerkende kracht op die menselijk is. Bijna niemand houdt ervan om te worden verteld wat ze moeten doen. Hoe ver kan je het schoppen in de huidige maatschappij door simpelweg te volgen wat een autoriteit tegen je zegt. Het is merkwaardig dat zo veel van onze individuele kwaliteiten in hokjes worden gestopt terwijl wij op het hoogtepunt zitten van onze ontwikkeling.

Er is nog een veel groter probleem dan het snakken van leerlingen naar eigen regie. Dat is dat we verwachten dat we onze opgebouwde kennis kunnen controleren door middel van toetsen. Nederlandse scholieren zitten gemiddeld van hun 4e tot hun 18e op school. In sommige gevallen wordt onze kennis al gemeten door middel van toetsen vanaf je 5e. Dit gaat door tot en met je examen. Een van de doelen van het schoolsysteem is het vergaren van kennis. De grote hoeveelheid toetsen die onze kennis probeert weer te geven zet een negatieve sfeer en komt vaak niet overeen met de kennis die wij hebben. Leerlingen werken lang voor een toets die bepaalt wat ze weten, om vervolgens de uit het hoofd geleerde stof later weer te vergeten door desinteresse. Bovendien zijn er scholieren die genoeg kennis hebben maar de toets stress niet aan kunnen of onderpresteren. Dat een papiertje kan bepalen hoe ‘slim’ je bent laat kinderen die problemen hebben met toetsen geloven dat ze dom of minder goed zijn. Toetsen kunnen ook bepalen of leerlingen naar een lager niveau moeten terwijl ze intelligent genoeg zijn. Op een lager niveau kunnen ze zich dan gaan vervelen door te weinig uitdaging. Naast het feit dat meeste leerlingen niet van de toets cultuur houden kunnen leraren er ook last van hebben. Honderden toetsen die nagekeken moeten worden elk jaar en daarnaast nog eens tientallen herkansingen.

Een ding waar ik me nog vaak aan stoor is de autoritaire rol van leraren. Natuurlijk moet er een scheiding zijn tussen leraar en scholier. Helaas lijkt het er soms op dat de leerling weinig motivatie heeft en de leraar stof moet behandelen volgens het PTA en reglement. Zo ontstaat er in mijn ogen twee groepen die langs elkaar heen werken. Een oplossing kan zijn een verandering van de visie op het schoolsysteem dat wij hebben; De leraar bepaalt wat wij doen en de leerlingen moeten volgen. Stel, we zouden bewust samenwerken naar het doel dat we beiden willen bereiken; een verbetering van kunnen en onze persoonlijke groei als individu binnen een samenleving. Dat we gezamenlijk met leraren bepalen wat ons zou helpen om de stof beter tot ons te nemen. Dat er bijvoorbeeld niet vanuit een vakgroep wordt bepaald wat de beste manier lijkt te zijn. Een tweede oplossing zou zijn dat de leerlingen meer verantwoordelijkheid krijgen én nemen voor hun eigen ontwikkeling en de te behalen leerdoelen. Zo zijn ze meer betrokken bij het onderwijs.

Kortom, er moet een grote verandering komen in de manier waarop de scholen nu kennis proberen over te brengen en hoe dit ons vormt. Een verbeterde relatie tussen leraar en leerling kan veel invloed hebben op onze ontwikkeling. De leergierigheid van leerlingen moet weer stijgen door middel van een individueel aangepaste leermethode. Deze verbetering van het schoolsysteem zal dan ook snel moeten plaatsvinden, willen we het hoge niveau van het onderwijs bewaren. Dit kan alleen maar slagen als alle partijen open staan voor vernieuwing en samenwerking.

Je bekijkt nu Hoogste tijd voor vernieuwing